Vlaanderen. Een middelgrote provinciestad. Vrijdagavond. Tien november 2006. Zeventien uur. Een rode Renauld Scenic RXE 1.6 16V AUT  verlaat de ondergrondse parking aan de Elektriciteitstraat. Achterin een grote grijze reistas Trans Ocean. In de bagageruimte een  Pioneer Stereo-cd-casettendeck-reciever XR-A6800 en een notebook Toshiba Satelite A100-534. Aan het stuur een vijftiger. Eén van de 2.500.000 grijze muizen. Eén van zijn armen heeft hij thuis gelaten. Op de passagierszetel een wegbeschrijving gemaakt met Route 66. Bestemming. Dommelhof Neerpelt.

 Verspreid over heel Vlaanderen starten een 20 tal creaturen van beider kunnen met dezelfde bestemming, hetzelfde doel. De inhoud van de bagageruimte varieert. Maar één zaak hebben ze gemeen: de bloederigste taferelen beheersen hun denken. Ze hebben slechts één doel, de gruwelijkste scenario’s die hun breinen kunnen bedenken om te zetten in beelden. Slechts één woord beheerst hun denken: horror. Bovenstaande zou het begin kunnen zijn van een nieuwe bestseller van de Vlaamse “meester van de suspens”. Maar laat het ons houden op de aanzet naar een beschrijving van het regieweekend met als thema “Horror”

       Sinds begin 2006 verzamelt de groep regiecursisten, onder impuls van “Opendoek-vzw”, om het vak regie onder de knie te krijgen. Elke deelnemer heeft een eigen verhaal en motivatie om deel te nemen. Maar allemaal worden ze gefascineerd door toneel. En allemaal willen ze weten hoe dat werkt. Wat doet een regisseur met wie, waar, wanneer en waarom. Paul Debruyne is de man die alle antwoorden uit zijn mouw schudt. Of beter geformuleerd: hij zet hen aan het denken, bakent een weg af, laat hen zelf de antwoorden vinden en stimuleert om grenzen te verleggen.

Paul en zijn gastdocenten belichtten al verschillende disciplines. Het thema komedie leverde meerdere hilarische scènes op? Tegelijk werd er op een ontspannen manier een fijne groep gesmeed. Via drama en klucht belandde de groep dan bij het meest onwaarschijnlijke dat je op de scène kunt brengen. Horror.

Vorig weekend werd reeds een smalle basis gelegd door een bezoek te brengen aan Akindo, waar kennis gemaakt werd met de ruimte en de onmiddellijke omgeving. Er werd een tekst van Maeterlinck (Belgische Nobelprijswinnaar) naar voor geschoven waarvan de slotmonoloog moest gebruikt worden om ter plekke een horrorproductie te brengen. Er werd ook gevraagd om ruimte en materialen te onderzoeken en te gebruiken.

Na de vakantieperiode krijgen we een partner in crime toegewezen waarmee we samen een concept op papier zetten. E-mail is daarbij een prachtige aanvulling van telefoon en/of de gezamenlijke pint. Langzaam maar zeker kregen ook de docenten zicht op wat er te gebeuren stond en waar nodig werd bijgestuurd. En daar kwamen ze dan. Eén al wat meer beladen dan de andere. Sommige met een camionette vol belichtingsmateriaal, andere met een potlood en bic. “Opendoek” had ook een duit in het zakje gedaan waardoor een gigantische berg licht, boosters, woofers, kabels, verdeelkasten, stekkers, kleurfilters enzovoort de centrale ruimte in beslag nam.

Een laatste verkenning van de gekozen ruimte. Toch nog even het concept in vraag stellen en dan kon begonnen worden met de gruwel waar maanden aan voorbereid was om te zetten in spel. Bedden en kasten werden weggeschoven, kabels slingerden als slangen door het gebouw, muziekinstallaties werden geïnstalleerd. Akindo transformeerde van een vroeg 19^de eeuwse rijkeluiswoning in een hypermodern theaterhuis waar de elektriciteitinstallatie danig op de proef werd gesteld. Niet alleen het huis werd onder handen genomen. Op drie verschillende locaties werd ook de natuur in dienst van de horror gesteld.

      Zaterdag werd heel de dag verder voorbereid. De ene groep kwam al snel tot repeteren, de andere moest nog meer sleuren en sjouwen. Kostuums werden op het laatste moment aangehaald. Veel materiaal werd terug aan de kant gezet. Eindelijk kregen de begeleiders de eerste versies te zien van wat er uit de concepten was voortgevloeid. Er werd doorgepraat, bijgestuurd, veranderd. De eerste frustraties doken op en door het docententeam vakkundig geminimaliseerd. Een vrijwillige docent kwam er bij, gewoon voor het plezier, vanwege de fijne groep en omdat hij na vorig weekend gefascineerd was geraakt door wat de groep allemaal bereikte.

Muziek schalde door het gebouw, ijselijke kreten werden vakkundig opgenomen, verandert, aangepast en nog maar eens met de nodige decibel door het gebouw gestuurd. Stilaan kreeg de chaos vorm.

Terwijl dit allemaal gebeurde, praatte Paul met elke cursist apart. Hij nam zijn functioneren als regisseur door, beschouwde zijn plaats in de groep, peilde naar de toekomstige verwachtingen en deed een persoonlijke bevraging naar een mogelijk concept voor volgend jaar.

De avond naderde. Gelegenheidstoeschouwers dienden zich aan. Wat kon werd nog uit de weg geruimd en verdween weer in de centrale ruimte. De toeschouwerruimtes werden klaar gemaakt. Een laatste zucht. De laatste repetities. Nog enkele aanwijzingen. En dan even bijkomen in de keuken. Even bevragen of de voorstellingen misschien vroeger konden beginnen. Blijkbaar kon dat. Goed zo. En dan! De suspens waar iedereen voor gevreesd had, de ultieme horror voor de groepjes buiten. De alarmkreet die iedereen gevreesd had. Regen!!!! Vliegensvlug komen de regenjassen, paraplu’s, en afdekzeilen voor de apparatuur boven. Klaar of niet. Het horroruur was geslagen.

Wat er te zien was, is moeilijk te beschrijven. Hierna toch een kleine impressie van de zeven fragmenten.

 - Een schijnbaar eenvoudig kampvuur waar een zoekgeraakte niet gevonden wordt, maar waar een met bloed besmeurd bijl voor zichzelf spreekt. Angst, frustratie.

- De koning van het bos waar de kreupele zijn Tintagiles achter moet laten. Prachtig uitgelicht. Ontroerend.

- Een spookachtig verdwijnen van Tintagiles tussen de geesten van het bos. Wanhoop, woede, verdriet.

- Een heerser wiens schaduw prachtig word uitgelicht doet zich tegoed aan Tintagiles. Gruwelijk.

- Een vrouw gaat in het kleinste kamertje op zoek naar verloren Tintagiles in zichzelf. Beklijvend.

- De traphal als centraal punt voor de zoektocht naar Tintagile. Ook hier een schitterend beeld dat de actrice dient en ondersteunt. Kippenvel.

- Twee onwezenlijke creaturen willen alleen maar horror zien. Schitterende muziek stapelt hun gevoelens naar een bloederig hoogtepunt.

En zo was het hoogtepunt van het weekend bereikt. Nog een welverdiend laatste pintje, even nakaarten op Dommelhof en enkele uurtjes bedrust. Het ontbijt onverbiddelijk om 8.30. Na enkele uurtjes opruimen ligt Akindo er weer normaal bij. Middag. De vogelnestjes smaakten.

 Een laatste bespreking. Wat is er gebeurd? Waar was het moeilijk? Wat hebben we beleefd, ervaren, geleerd?

Een algemene bespreking die iedere deelnemer de komende weken en maanden ook voor zichzelf zal maken, of alleszins moet maken om de lessen naar volgend weekend door te trekken.

 Er werden toekomstplannen voor volgend jaar voorgelegd, bevraagd, bekritiseerd. En dan volgde het afscheid, voor sommigen een vaarwel. Maar de meeste zwaaiden “tot ziens!”

        Vlaanderen. Een middelgrote provinciestad. Zondagavond . Dertien november 2006. Zeventien uur. Een rode Renauld Scenic RXE 1.6 16V AUT rijdt de ondergrondse parking aan de Elektriciteitstraat binnen. Net op tijd om te genieten van de overwinning van Henin. De horror is voorbij.

Uw dienaar, Oberon I van Mechelen